Istočni Timor
Istočni Timor (Timor-Leste) zauzele su indonežanske snage samo nekoliko dana nakon što je proglasio nezavisnost od Portugala u novembru 1975. U narednih 25 godina kršenje ljudskih prava bilo je rasprostranjeno.
Ogromna većina stanovništva glasala je 1999. U nedeljama koje su usledile, antiipendistička milicija koju je podržala indonežanska vojska sprovela je kampanju u kojoj je 1.400 ubijeno, a 300.000 raseljeno.
Istočni Timor je postao suverena država 20. Snage UN raspoređene su 2006.
Radna grupa Ujedinjenih nacija za sprovedene ili prisilne nestanke je 2011. citirala Istočnu timornu komisiju za prijem, istinu i pomirenje od najmanje 102.800 civilnih žrtava – od nasilja, bolesti ili gladi – tokom indonežanske okupacije 1975-1999, uključujući 18.600 ubijenih ili nestalih. Druge organizacije još više stavljaju brojke žrtava, a broj nestalih u desetinama hiljada.
Viktorijanski institut za sudsku medicinu (VIFM) i Argentinski forenzički antropološki tim (EAAF) potpisali su memorandum o razumevanju za formiranje Međunarodnog forenzičkog tima (IFT), koji je pozvala Vlada Timor-Lestea da preduzme ekshumacije na nekoliko masovnih grobnica.
Komisija za prijem, istinu i pomirenje u Istočnom Timoru (Comissão de Acolhimento, Verdade e Reconciliação de Timor Leste, CAVR) osnovana je 2001. U izveštaju „Čega!“ „preporučeno je da se uspostavi registar nestalih i, gde resursi dozvoljavaju, da se vrše ekshumacije kako bi se identifikovali posmrtni ostaci i utvrdio uzrok smrti. Kada je u pitanju memorijalizacija, CAVR je preporučio parlamentu da proglasi nacionalni dan za sećanje na ‘glad 1978–79’ i da zapamti značajna mesta smrti i ubistava.“ *
* Vannessa Hearman, Challenges in the pursuit of justice for East Timor’s Great Famine (1977–1979) Third World Quarterly
